Onze "huisdichter" Ad van Schijndel ( dichter van de gemeente Bernheze )

verrast ons met zijn gedichten op maat,

persoonlijk toegesneden op onderstaande kunstwerken.

 

Tijdens de Atelierroute zal hij - bij enkele exposanten op lokatie -

zijn werken voordragen.



golvend landschap

 

Ik golf in mijn eigen landschap

van water en aarde en leg

de grijze lucht aan de horizon

klaar voor de dag die komt.

 

Maar het gras groeit onnavolgbaar

in slonzige slierten over mijn lijf,

het wilde water prikt en duwt

mijn benen kruislings hoog omhoog.

 

Nog zie ik in de verte de rust

van waar ik langs wil gaan

tot ook daar de stilte verdwijnt

als mijn ritme in de nacht vergaat.


werk: Ineke van Schadewijk

tekst: Ad van Schijndel

17/02/2016 

---------------------------------------------------- 

 

 

de droomboot

 

Ik heb gezwommen in allerlei waters,

in beken, meren en rivieren

en zelfs naakt in de vijver van de buren,

maar liever dan dat nam ik de boot

naar verre onbekende oorden.

 

Al te vaak is mij die boot afgehouden

door familie of die mij het leven wilden leren,

heb de meest hoopvolle boten gemist

ben ik in de slinkse boot genomen,

en zelfs mijn huwelijksbootje

voer in korte tijd op de klippen.

 

Maar nu, eindelijk na zoveel gestreste jaren

heb ik mijn eigen fijne bootje opgebouwd

uit de lijnen die voorheen gingen verloren;

in mijn droomboot vaar ik onweerstaanbar

de vluchtweg die ik altijd heb willen gaan.

 

Ik houd mijn roer strak in de hand,

ik ben de kapitein op mijn eigen schip!


werk: Miron van Soest 

tekst: Ad van Schijndel

21/02/2016

--------------------------------------------

 

 

de stoeipoes


ik heb gestoeid

met het meisje van de buren

mijn schoolvriendin

met letters en getallen

algebra, de sterrenhemel,

de leraar van de vierde

en mijn eigen lijf

 

ik heb gestoeid

in mijn straat en in de bossen,

langs het water, in de duinen

en op de hoogste punt

van onze kerk

 

ik heb gestoeid met woorden,

kleuren, zinnen en steeds

gestoeid met de juiste toon

 

het stoeien leek me aangeboren

maar toch

een echte stoeipoes

zal ik nooit worden


werk: Netty van Lieshout

tekst: Ad van Schijndel

21/02/2016

----------------------------------------------------





met gesloten ogen


Bijna naakt nog in de vroege morgen,

staande voor het open raam,

verdrijft de frisse lucht mijn zorgen,

er klinkt een eerste haangekraai.

 

Verstoken van ’t gewone zicht

zijn mijn ogen steeds gesloten,

zoek ik de vogels en hun noten,

ben op ’t ruisen van de wind gericht.

 

Mijn linkerschouder trots omhoog

wacht ik de dag die komen gaat,

wens en voel die naast me staat

en zoek hun zachte liefdesboog.

 

Kijk mij aan en laat me ook

voelen wat jij elders hoort en ziet:

ik spel de letters van je naam

in een luid vergeet-me-niet.


werk: Marjan Janssen 

tekst : Ad van Schijndel,

25/01/2016

--------------------------------------------------------

 

 

fragile vreugde

 


Ik heb je op die zondagmorgen opgezocht

en de breedte van je warme huid gemeten

met mijn adem, en toen wat later

jij aan mij ook je zalige lengte schonk,

lag de ochtend stralend in ons huis.

 

In de vreugdevolle pose van ons samenzijn

woei nog wel een drievoudig briesje

langs je tere voor- en achterkant;

ik wist dat er zeker wat oneffenheden

bij te strijken waren in de dag die voor ons lag.

 

In de avond ben ik toen gaan graven

in je binnenkant en speurend naar intentie

heb ik de diepte van je tijd blootgelegd.

Maar wat eerder o zo heerlijk ons verscheen,

viel zowat uiteen in onbeheersbaar puin.

 

Misschien was onze eerste vreugde toch voorbarig,

bleek te breekbaar en gaf mijn adem onvoldoende rust.


werk: Hans van Uden 

 tekst : Ad van Schijndel

02/01/2016

--------------------------------------------------- 

 


zelfportret met geloken ogen


 


Met een brede bloemenkrans

weelderig om hoofd en hals

met je beide ogen diep geloken

straal jij voor al wie jou graag mogen. 


Je hebt jezelf kleurig neergezet,

weet met rode lip ons hier te lokken,

je draagt je face met open vlokken

in een lief en geurend stil palet. 


Hoe dieper in jou alles bruist,

hoe hoofd en haar van wellust suist,

houd jij voor ons alsnog verborgen:

je bent in rust, je wacht de morgen.

 

Toch streel ik jou met zachte hand

en leg wat bloesem aan de kant;

aan jouw lieve stilte wil ik tippen

en blaas mijn adem langs je lippen. 


werk: Carla van Lieshout

tekst: Ad van Schijndel

23/02/2016

--------------------------------------------- 

 

 

als een tweeling

 


Ik weet nog precies

waar wanneer en hoe

en dat we niet zomaar samen kwamen,

want al had ieder zijn eigen tuk,

we waren zei men

uit hetzelfde hout gesneden.  


Jarenlang trokken wij samen op

op plein, in school,

aan strand, in kermistent

in één heerlijk perspectief

en menigeen zag ons

als tweeling dwalen door de straat. 


Ik weet niet wie,

jij of ik, wie van ons twee

die dag zo plots begon,

met hand op heup,

met andere blik

met der lippen lust in stille kus:

een nieuwe troef in ons bestaan?


Het werd toch eens

en verder niet,

hebben ons toen heel snel weggedraaid,

voelden toch:

het was niet dát

wat ons zo bond in al die tijd

en kozen terug

naar veilig tweelingzijn.

 

werk: Hans van Dommelen

tekst: Ad van Schijndel

01/03/2016